พระศาสนจักรยุคแรก คริสตชนที่ทำบาปหนักจะต้องทำกิจใช้โทษบาปต่อหน้าสาธารณชนโดยการสวมผ้ากระสอบและการโปรยขี้เถ้า พระศาสนจักรให้เราใช้โทษบาป จำศีลอดอาหารอย่างจริงจัง ในวันพุธรับเถ้าและวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ การถือศีลอดอาหารเป็นการส่งเสริมการใช้โทษบาปหรือชดเชยบาปต่างๆ ที่เราต้องกระทำเป็นพิเศษในระหว่างเทศกาลมหาพรต
ข.พระคัมภีร์และคำสอน
1.บทอ่านที่หนึ่ง (ยอล 2:12-18) ประกาศกโยเอลยืนยันว่าเราควรที่จะกลับใจมาหาพระอย่างแท้จริง มิใช่แค่เสียใจภายนอกเท่านั้น แต่ต้องมาจากหัวใจ
2. บทอ่านที่สอง (2คร 5:20-6:2) นักบุญเปาโลแนะนำเราให้กลับมาคืนดีกับพระเจ้า
3. พระวรสาร (มธ 6:1-6,16-18) สอนเราให้จำศีลอดการและภาวนาด้วยจิตตารมณ์ที่ถูกต้อง
4. การเสกเถ้าและความสำคัญของวันนี้: พระสงฆ์จะใช้นิ้วหัวแม่มือจุ่มลงในเถ้าที่เผาจากใบลานในวันอาทิตย์ใบลานของปีที่ผ่านมาแล้วเจิมบนหน้าผากเป็นรูปกางเขนของแต่ละคนพร้อมกับกล่าวว่า ““มนุษย์เอ๋ย จงระลึกเถิดว่า เจ้าเป็นแค่ฝุ่นดิน และจะกลับเป็นฝุ่นดินอีก” หรือ “จงกลับใจและเชื่อพระวรสารเถิด” พระศาสนจักรต้องการบอกเราว่า
4.1. เราจงมั่นใจว่า ก) เราทุกคนต้องตาย ข) ร่างกายของเราจะกลับกลายเป็นฝุ่นดินเมื่อเราถูกฝังหรือถูกเผา ค) ชีวิตของเราสั้นและไม่สามารถบอกได้ว่าจะจากไปเมื่อไร
4.2. เตือนอย่างหนักแน่นว่าเราจะได้รับการลงโทษชั่วนิจนิรันดรถ้าเราไม่ได้ชดใช้โทษบาปของเรา ไม่กลับมาคืนดีกับพระเจ้า ไม่วอนขออภัยจากพระองค์
4.3. เชื้อเชิญเราให้ตระหนักรับรู้ว่าตนเองเป็นคนบาป และเรีบกร้องให้เราได้กลับมาพระเจ้าและการให้อภัยของพระเจ้าซึ่งเป็นบิดาของเรา เหมือนอย่างที่ลูกคนเล็กที่กลับมาบ้านหลังจากได้หลงผิดไป
ค.ปฏิบัติ วันพุธรับเถ้าสอนเราว่า
1. เราต้อง “ชำระตนให้บริสุทธิ์” และ “ฟื้นฟูชีวิตของเรา” ในระหว่างเทศกาลมหาพรตโดยการใช้โทษบาป ซึ่งหมายความว่าแสดงความเสียใจที่ตนเองได้กระทำบาปมากมาย โดยการหลีกหนีโอกาสบาป เราต้องคืนดีกับพระเจ้าโดยการขอโทษพระองค์ด้วยการสวดบทแสดงความทุกข์ด้วยใจจริง โดยการให้อภัยบุคคลที่ทำผิดต่อเราโดยไม่มีเงื่อนไข
2. “จำศีลอดอาหาร” และ “ทำกิจเมตตา” ตามแบบอย่างของพระเยซูก่อนที่จะเริ่มพันธกิจสาธารณะ การจำศีลอดอาหารคือ “การลดความอ้วนฝ่ายจิตใจ” ความอ้วนในที่นี้หมายถึงอุดมสมบูรณ์ในความโลภ ความเห็นแก่ตัว ความบาปและโอกาสบาปต่างๆ และนิสัยที่ไม่ดี การจำศีลอดอาหารยังช่วยเพิ่มความเข้มแข็งฝ่ายจิตใจและความกล้าหาญที่จะแบ่งปันพระพรที่เรามีให้แก่คนที่เดือดร้อนหรือมีความต้องการ
